شهرام تنگستانی

دکتر فیروز آبادی بزرگ

شهرام تنگستانی - دکتر فیروز آبادی بزرگ

تقریبا کمتر از دوسال پیش به مناسبت پنجاهمین سالگرد تاسیس دانشکده علوم دانشگاه اصفهان مراسمی در دانشگاه اصفهان برگزار گردید و دکتر فیروزآبادی عزیز نیز با بزرگواری دعوت ما را پذیرفتند و در این مراسم شرکت و در جلسه افتتاحیه سخنرانی نمودند، البته در این چند روزی که ایشان به اتفاق خانواده محترمشان در اصفهان بودند بهترین ایام و خوشترین روزهای ما فارق‌التحصیلان دانشگاه شیراز و شاگردان ایشان بود ولی از همان ابتدا این نگرانی در من, ایرج (دکتر محمدپور-از فارغ التحصیلان دانشگاه شیراز-) و مجید (دکتر مقدم-از فارغ التحصیلان دانشگاه شیراز-) وجود داشت که آیا سخنرانی دکتر در این جمع که شاید خیلی از شرکت کنندگان، دکتر را بخوبی نمی شناسند و با انتقادهای آتشین ایشان آشنایی ندارند مشکلاتی ایجاد نماید و خدای ناکرده فرد نادانی در ان جمع به دکتر اهانتی کند، با مشورت با دوستان به این نتیجه رسیدیم که دست به دامان همسر گرامی و فوق العاده مهربان وانساندوست ایشان شویم و از ایشان درخواست نماییم که به طریقی به دکتر بفرمایند که جو اصفهان شبیه جاهای دیگه نیست و مقداری انتقادات را ملایم‌تر نمایند ایشان هم به ما اطمینان دادند و خیال ما راحت‌تر شد. مراسم به خوبی شروع شد و دکتر به عنوان اولین سخنران جلسه افتتاحیه، سخنرانی جالب و زیبایی در مورد سیر تحول علم در ایران و دانشگاه شیراز ایراد فرمودند ولی طبق معمول نقدهای آتشین خود را آتشین تراز همیشه با شجاعت بیان فرمودند و به قول معروف چیزی را ناگفته باقی نگذاشتند (حالا بماند تا پایان سخنرانی ایشان ما چقدر لرزیدم البته ایرج بیشتر، من و مجید کمتر) جالب این بود که بعد از پایان مراسم با هر فرد با دیدگاه وتفکر متفاوت که صحبت میکردم از سخنرانی دکتر به وجد آمده بودند وخیلی از این افراد اولین باری بود که دکتر را می‌دیدند و پای صحبت ایشان می‌نشتند. 
همیشه یک سوال برای من مطرح بود اینکه چگونه است که دکتر فیروزآبادی این طور نقدهای صریح وتندش را با شهامت مطرح می‌کنند واین انتقادها مورد تأیید همگان قرار می‌گیرد و چرا در همان سالهای بعد از انقلاب فرهنگی که دوستان انقلابی تر ازبنده, انتقادهای ملایم تر از اینها را برنمی‌تافتند در برابر نقدهای تند دکتر سر تعظیم فرود میاوردند و اطاق ایشان همواره اطا ق امید افرادی با گرایش‌ها وتفکرات مختلف ولی با نقطه اشتراک عشق به منافع ملی و پیشرفت و ابادانی کشور بود.
به نظر بنده دکتر فیروزآبادی در این انتقادات هیچ وقت به منافع شخص یا گروهی خاص حتی فکر هم ننموده‌اند و به دور از دار و دسته بازی‌های مرسوم در کشورمان این نقدها را با توجه به اعتقادات قلبی در جهت پیشرفت کشور نه در جهت تامین منافع باند یا دسته ای, با شهامت بیان مینمایند و طبیعتا حرفی که از دل براید لاجرم بر دل نشیند. در انتقاد های آتشین ایشان هیچ موقع ژست های خشم الود وپوپولیستی ندیده ام بلکه باکمال خونسردی و با اطمینانی عجیب تندترین نقدها را ارایه میدهند و همیشه در کنار بیان انتقادها راهکار ارایه می‌دهند وبا مثال هایی متین از کشورهایی که این مشکلات را حل کرده اند ضمن بیان درد, درمان نیز بیان می‌شود، به عبارتی در نقدهایش به دنبال ساختن است نه سوختن. در بیان این انتقادها دکتر همواره به نکات مثبت و خوبی نیز اشاره دارند و اطمینان می‌دهند که این موارد منفی قابل تغییر است منتها با به‌کارگیری راهکارهای مناسب.